Eigenlijk heb ik nog nooit begrepen waarom de mens zichzelf verheven voelt of ziet ten op zichte van andere (zoog)dieren. Persoonlijk zie ik de mens als een dier. Welliswaar een ontzettend ontworteld dier... zo ontworteld dat het onnatuurlijk is... met alle gevolgen van dien.
Maar de wetenschap ziet dat denk ik helemaal anders. Leren wij immers niet dat wij mensen het evolutionaire wonderkind van de schepping zijn? Maar als dat zo is, waarom vindt er dan op zo'n extreme grote en globale omvang met name destructie plaats? Als zoals wij nu leven het mooiste is wat de schepping heeft voort te brengen, dan krab ik me flink achter de oren. Niet alleen zijn wij als westerse mens volledig hulpeloos zonder onze hulpmiddelen die ons voorzien in onze primaire levensbehoeften. We lijken ook te zijn vergeten wat waar leven nou ook al weer is. Of hoe het zou kunnen zijn.
Kijk eens naar hoeveel mensen er lijden aan ernstige ziektes, psychologische aandoeningen en kampen met verslavingen. Ligt dat allemaal aan die mensen? Dat denk ik niet. Ik geloof dat het voortkomt uit het onnatuurlijke leven, ver verwijderd van onze dierlijke en natuurlijke staat.
Hoeveel mensen ken jij die gelukkig zijn? En dan niet met de nieuwe auto, maar echt gelukkig. Met zichzelf, hun leefsituatie, partner, etc.. En ook in mindere tijden, waarbij bijvoorbeeld geld minder overvloedig aanwezig is.
Hoeveel mensen ken jij die echt ontspannen zijn? Die niet continu onder hoge druk staan of het gevoel hebben dat ze alleen maar van hot naar her moeten rennen om alle eindjes aan elkaar te kunnen knopen?
Hoeveel mensen ken jij die vol in het leven staan? Die het leven leiden dat ze echt willen? Ingericht naar eigen wensen en potentie?
En hoeveel mensen ken je die op al deze 'hoeveel mensen ken jij vragen' positief kunnen antwoorden?
En hoe gaat het met jou zelf? Waar sta jij ten opzichte van deze vragen?
Ik stel me die vraag regelmatig.
En steeds meer lukt het om wanneer ik spanning voel deze terug te leiden naar de oorsprong. Waarom voel ik nu spanning? Wat is er nou gebeurd? Hoe zou ik liever met deze situatie omgaan?
Want spanning op zich is denk ik niet slecht. Wel als het er continu is en je er onder lijdt. Maar als we terug gaan naar onze dierlijke staat, wat zou dan de functie van spanning zijn?
Ik zie het als een signaal. Spanning maakt je attend dat iets niet gaat op een manier die goed of gezond is voor jou. Spanning kan ervoor zorgen dat je gevaarlijke situaties overleefd, dat een persoon of situatie helemaal niet goed voor je is, dat je actie moet ondernemen of juist rustig aan moet doen.
Spanning is een communicatiemiddel van je lijf en je instinct. Dieren weten precies hoe om te gaan met hun eigen dierlijke spanning. De meeste dieren schudden zich ook voortdurend uit, of stretchen onbehoorlijk heerlijk zo vaak als ze willen. Dat is allemaal het loslaten van spanning.
Denk maar aan een eend. Die zit gezellig bij de slootrand totdat daar ineens een jonge hond komt aangerend. De eend komt in aktie (het kan immers wel z'n dood worden), vliegt weg, strijkt ergens anders weer neer en zodra de kust weer veilig is schudt hij zich uit en gaat vervolgens lekker z'n veertjes poetsen, iets te eten zoeken of lekker verder dutten.
Die eend houdt dus niet vast aan die spanning, terwijl het toch een behoorlijke levensbedreigende situatie had kunnen worden. Mensen doen dat heel anders. Meestal. Wij schudden bijna nooit iets van ons af. En als we wel iets van ons af schudden, dan hebben we daar meestal externe factoren voor nodig. Alcohol, sigaretten, vuurwerk, agressie etc.. Best gek toch?
Kinderen kunnen het nog wel, maar die leren we het snel af. Want wie zit er nou te wachten op een schreeuwend, huilend, jengelend of boos kind? Dat past niet echt meer in ons overvolle schema. Maar we zouden er een hoop van kunnen leren. In plaats daarvan leren we onze kinderen zo snel mogelijk dit natuurlijke en dierlijke gedrag af en modelleren ze in het volmaakte mensen model.
Veel tekst! Veel stof tot nadenken! Ik ben hier nog lang niet over uitgefilosofeerd.
Dan nu een oefening!
Lees de oefening eerst door en daarna ga je het doen.
- ga lekker zitten of liggen (zorg ervoor dat je lijf zich kan ontspannen en openen, en dus niet verkrampen. Maak het je zo comfortabel mogelijk. Maak er maar een nestje van)
- als je je plek hebt gevonden dan sluit je je ogen. Door je ogen te sluiten verleg je je aandacht van buiten naar binnen.
- volg dan ongeveer een minuut (langer mag ook) de beweging van je ademhaling. Verander er niets aan. Beoordeel het ook niet. Het is goed en prima zoals het is. Volg alleen maar de beweging van je lijf en de adem.
- probeer je dan een beeld te vormen van een mens (jijzelf of wellicht andere mensen waarnaar jij kijkt) die in een dierlijke, natuurlijke staat leeft. Misschien denk je aan neanderthalers, of juist aan aboriginals, indianen, of zie je jezelf voor je levend in en met de natuur. Het maakt niet uit, kies iets dat werkt voor jou)
- ga zo veel mogelijk op in het beeld. Bekijk zoveel mogelijk details, hoe voelt het daar qua temperatuur? Misschien ruik je zelfs iets, zijn er bergen of water? Grotten of hutten? Bomen en gras? Laat je fantasie de vrije loop.
- en bedenk je dan eens hoe jij je zou voelen in deze meer dierlijke staat? Voel je je meer open van binnen? Of juist meer gesloten? Wordt je adem dieper, rustiger, of juist ongemakkelijker? Voelt het fijn of juist als afzien? Alles is goed. Het is simpelweg een onderzoek waarin je geen fout antwoord kan geven.
- Als je er klaar mee bent, dan ga je weer groter ademen (vul je hele longen met adem en maak de in en uit ademing even lang). Wiebel je tenen en vingers en begin een beetje met je lijf te bewegen indien je die behoefte voelt. En open langzaam je ogen.
